این روزها که میگذره...

پیوندی که از هم گسست

تنهایی ما دو

اندوه من

همیشه می خورم به سلامتی

لبانی که دروغ گفتند

چشمانی که چون گور سرد بودند

دنیایی بی رحم و خشن

و نجات بخشی که در خواب است

جدایی از تو هدیه ای است

فراموشی تو نعمتی

...

اما عزیز من

آیا زنی دیگر

صلیبی را که من بر زمین نهادم

بر دوش خواهد کشید ؟

...

یعنی اینجا جایی که من،بیشتر به تو فکر میکنم.

اینجا جایی که وقتی از تو دلخورم،میام تا خودمو رها کنم.

اینجا دلتنگیهامو تقسیم میکنم،

اما تو  تا حالا،حتی یه قسمت کوچیک هم از این دلتنگیها نخواستی

اینجا جایی که رازه دلمو برای تو باز میکنم.

میگم: میخوامت،

میگم:نمیخوامت،

میگم:دوستت دارم،

و میتونم بگم :«از تو متنفرم»

تو هیچوقت از این احساس ها با خبر نیستی،

وبا خبر نمیشی،

نمیدونی چون نمیخوای.

پس من اینجا،

همیشه با تو «راحتم».

شناختنت گناهترین گناهم بود... یافتنت بهانه دلم بود... خواستنت نیازم بود... با تو بودن آرزویم ...

این روزها،روزهای عیده که میگذره.

دارم سعی میکنم تا احساسش کنم،

دنبال چیزی میگردم که بوی تازگی وطراوت بده،یعنی بوی عید.

نمیدونم تو،این بهارو توی وجودت،توی قلبت، حس میکنی یا مثل من

 هنوز،

دنبالش میگردی.

نمیدونم کِی و چه جوری،

اما احساس میکنم هنوز کمی امید دارم تا به دستش بیارم.

اما نه برای قلبم،

قلبم می تپه،

اما،نه برای تو ،

هنوز اینجام ،اما،

نه برای عشق تو،

می نویسم، اما،

نه از عشق و اشتیاق،

هستم ،می نویسم، فقط از یک خاطره.

یک عشق ،یک امید، آرزو،

که گذشت،که نموند،

که فقط خیال من بود.

و برای تو فقط....

بگذریم....اینجا هستم و می مونم برای همون خیال...

برای چیزی که خودم در ذهنم داشتم...

برای اون لحظه هایی که دوستشون داشتم،

ولی تموم شدن...

چون تو اینطور میخواستی...

روح من اما،هنوز هم درگیره،

درگیر اون عشق کذایی.

:( :( :(

تاریخ تولد بهانه ایست تا،

فراموش نکنی

آمدنت را...

و باز هم در چنین روزی بدنیا آمدم.

وقتی من اینجام

وقتی پیش توام ،تو به من حس خوبی میدی

حس آرامش،

چقدر خوبه که تو رو دارم.

و اگر تو نبودی من چقدر تنها بودم...

همیشه بمون...همیشه باش...

میترسم از نبودنت... از بودنت بیشتر... نداشتنت ویرانم میکند... داشتنت متوقفم... وقتی نیستی کسی را نمیخواهم... وقتی هستی ترا میخواهم... رنگهایم بی تو سیاه است... در کنارت خاکستری ام... خداحافظی ات به جنونم میکشاند... سلامت به پریشانیم... بی تو دلتنگم... با تو بیقرار... بی تو خسته ام... با تو در فرار... در خیال من بمان... از کنار من برو... من خو گرفته ام به نبودنت

اندوه که از حد بگذرد،
جایش را می دهد به یک بی اعتنایی مزمن.
دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن،
آن چه اهمیت دارد کش داری رخوتناک حسی است که دیگر ترا به واکنش نمی کشاند
و در آن لحظه فقط در سکوت نگاه می کنی و نگاه می کنی...

گاهی با دویدن برای رسیدن به کسی،

دیگر نفسی برای ماندن در کنار او باقی نخواهد ماند...

آسمان هم گاهــــــی دلش می گیـــرد!!

من که آدمم......!!

زمین ؛

جایگاه مارهای خوش خط و خالی بود که هر روز نیشم می زدند ...

گلوی آدم را باید گاهی بتراشند تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود.

دلتنگی هایی که جایشان نه در دل که در گلوی آدم است ...

دلتنگی هایی که می توانند آدم را خفه کنند...